5 lessen die ik leerde in 2020

lessen 2020

Voor velen zal het jaar 2020 nog lang een bittere nasmaak hebben. Het was een jaar wat wel decennia leek te duren. Want wat is er veel gebeurt! Het was het jaar van de Australische bosbranden en de (Royal) Brexit. Het jaar waarin we Kobe Bryant, Chadwick Boseman, Eddie Van Halen, Bill Withers, Marc de Hond, Sean Connery, Maradonna en Bram van der Vlught verloren. Het was het jaar van 75 jaar bevrijding. Het jaar van Black Lives Matter. En van Joe Biden en Kamela Harris. Het jaar van de explosie in Beirut, meer bosbranden in Californië… En het jaar van de pandemie. 

Maar het was ook mijn eerste jaar als moeder. En hoewel er zoveel narigheid in de wereld was het afgelopen jaar, heb ik ook vooral heel veel genoten van mijn kleine meisje. Ik ben gegroeid als persoon, ik leerde genieten van de kleinste dingen, en te roeien met de riemen die ik had. Ik heb veel lessen geleerd in 2020, en deze vijf wil ik graag met je delen!

1. Alles is een fase

Wat geldt voor de doorkomende tandjes en de darmkrampjes, geldt eigenlijk wel voor alles in het leven: het zijn fases. Jij en ik, de wereld, en onze kleintjes zijn constant aan het veranderen. Niets of niemand staat stil. Ik ben niet dezelfde persoon die ik een jaar geleden was, en het zou ook niet goed zijn als ik bleef vasthouden aan haar. Net zoals dat mijn kindje nog zóveel zal veranderen, zoveel verschillende persoonlijkheden zal uitproberen, haar grenzen gaat opzoeken en haar interesses gaat ontwikkelen. Zo blijft iedereen zich ontwikkelen. 

Niets is constant. Dat is wel de grootste les van 2020. 


2. Ik verontschuldig mij nooit meer voor het zijn van een alleenstaande ouder

Ik steek het niet onder stoelen of banken dat ik me soms best heb geschaamd in het begin van het jaar. Niet voor mijn kindje, nee, Maisie is vanaf haar geboorte mijn grootste trots geweest. Maar onverwacht zwanger raken en dan het kindje in je eentje opvoeden? Daar rust nogal een stigma op. Zelfs van familieleden kreeg ik te horen dat ze het een ongezonde gezinssituatie vonden. 

Maar Maisie was en is kerngezond. Ze is zo’n blij kind en ontwikkelt zich zo goed en snel. Ik ben een goede moeder. Ik ben de ouder die is gebleven in een ver-van-ideale situatie, en daar ga ik me nooit meer voor verontschuldigen. 


3. Dat begrijp je pas wanneer je zelf moeder bent!

Momma knows best. Wie herinnert zich dit ook nog als de dag van gisteren? Je doet iets doms, je moeder is overbezorgd, en jij begrijpt maar niet waarom ze zó blijft hameren op jouw (emotionele/fysieke/metaforische) veiligheid. En wat zegt ze dan steevast? Dat begrijp je pas wanneer je zelf moeder bent

Die constante bezorgdheid. Is ze wel gelukkig? Heeft ze het niet te koud? Heb ik haar wel goed vast?

En dan het leren loslaten. Oh, je wilt zelf je flesje vasthouden? Maar mama kan dat heel goed hoor! Moet mama helpen? Nee? Oke…

En dan heb ik het nog niet eens gehad over het hooghouden van al die ballen van het moederschap. De onvoorstelbare trots en liefde die je kan voelen voor zo’n klein hummeltje is overweldigend. En tja, wat blijkt? Mijn moeder had gelijk. Dat begrijp je inderdaad pas wanneer je zelf moeder bent!


4. De mensheid is overweldigend goed

Met al het slechte nieuws dit jaar, waren er gelukkig ook héél veel lichtpuntjes. Studenten die tijdens de lockdown op de kids van vreemden willen passen. Buren die boodschappen voor elkaar willen doen. De verzorgsters in mijn oma’s tehuis die er álles aandoen om het de bewoners naar hun zin te maken. De oude Engelsman die geld ophaalde voor de zorg. Het applaus. De kleine, lieve gebaren die steeds opnieuw bewijzen dat de normale burger gewoon overweldigend goed is. 


5. Self Care is onmisbaar

Ik heb mezelf nooit echt verloren in het moeder-zijn. In die eerste maanden, toen ze nog elke drie uur aan de borst wou en het liefst constant bovenop me lag te slapen, was ik natuurlijk wel 24/7 met Maisie bezig. Alles was zo nieuw, ik was zo overspoeld door al die liefde, dat ik op de automatische piloot enkel voor haar wou zorgen. Maar toen alles gewend was en Maisie een schema had waarbij opa of oma haar ook wel eens een flesje kon geven, vond ik het ook wel heerlijk om een middag voor mezelf te hebben.

En die ene middag in de week heb ik ook echt voor mezelf gehouden. Misschien lijkt het alsof ik niets productiefs doe, maar ik heb dit jaar geleerd dat Self Care in definitie productief is. Het koken van een lekkere lunch, het kijken van een paar afleveringen van een leuke serie, fotograferen, of het schrijven van een blogje of twee… Het huis wordt er misschien niet schoner van en we worden er ook niet rijker van, maar wel gelukkig. En ik ben een betere moeder als ik gelukkig ben. 


Dat zijn wel de belangrijkste lessen die ik afgelopen jaar heb geleerd. En jij? Welke les haal jij uit 2020?

Op deze foto’s was Maisie 6 maanden oud. Wat een boltoet hè?!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *