Q&A: Zwanger in het buitenland?!

Van de week deelde ik een foto van mijn smoelwerk op Instagram met een eerlijke caption over wie ik ben als persoon. Ik vertelde over mijn obsessie met kerst, mijn liefde voor nerd-culture, en oh ja, dat ik zwanger raakte in het buitenland.

Daar kwamen zoveel leuke, lieve reacties op die mij echt een hart onder de riem staken. En ook heel wat nieuwsgierige vragen. Want hoe zit dat nou precies, Kim? Zwanger in het buitenland? Van een Griek? Of niet? Ging je daarom terug naar Nederland? Wat deed je daar überhaupt? En had je een relatie? 

Voor alle Nieuwsgierige Aagjes onder ons beantwoord ik hieronder alle vragen in heerlijk detail!

Wat deed je in Griekenland?

Ik heb anderhalf jaar in Athene gewoond en gewerkt. Ik werkte bij de technische support van een bekend cameramerk en vond dit erg leuk werk. In Athene heb ik op vier verschillende plekken gewoond. Ik heb eerst een appartement gedeeld met een Portugese collega in de wijk Kallithea. In dezelfde wijk ging ik even later samenwonen met twee Belgische collega’s. Toen ik een relatie kreeg en de Belgische collega’s allebei terug naar België gingen ben ik bij mijn Tunesische vriend in gaan wonen. Die relatie duurde een half jaartje en toen ik eenmaal de keuze had gemaakt dat die relatie toch niet heel gezond was, stond ik met mijn koffertje dakloos op straat. Gelukkig kon ik bij mijn beste vriend terecht en mocht ik daar op de bank slapen. Per toeval bleek zijn huisgenoot op zoek te zijn naar een ander huisje, en kon ik daar dus permanent intrekken. 


Raakte je zwanger van een Griek?

Nee, van mijn Nederlandse beste vriend dus. Het klikte ontzettend goed tussen ons en uiteindelijk werden we friends with benefits. We hebben nooit een relatie gehad en zijn ook niet verliefd op elkaar geweest.


Hadden jullie een relatie?

Nee, er waren dus geen verliefde gevoelens. Ik hield wel van hem, zoals je van een beste vriend(in) houdt. Het deed dus alsnog wel zeer dat ik hem uit mijn leven verloor. 


Ging je terug naar Nederland omdat je zwanger was?

Dat had niks met mijn zwangerschap te maken. Griekenland is heerlijk! Ik woonde een half uurtje van de Egeïsche zee vandaan en elk weekend zaten we daar lekker op het strand met een cocktailtje. Palmbomen op elke straathoek. De Griekse mentaliteit is ook heel anders dan in Nederland. Ze kennen daar geen haast. En dat was me toch een verademing! 

Als het aan mij had gelegen, had ik dat avontuur dus nog veel langer voortgezet. Maar hoe fijn en chill Griekenland ook is, het is daar ook wel een rotzooitje hoor. In Nederland kun je schelden op de bureaucratie wat je wilt, maar alles is hier zó goed geregeld. Mijn Griekse huurbaas heeft mijn beste vriend en ik zonder pardon op straat gezet omdat zijn zoon in ons appartement wou wonen. 

Eén week kregen we. Eén week om wat anders te zoeken. En we konden er niks tegenin brengen. Nadat die week voorbij was heb ik nog zo’n twee weken bij jan en alleman op de bank geslapen druk op zoek naar iets nieuws, maar het was tevergeefs. Ik moest afscheid nemen van deze mooie stad, dit mooie land, omdat ik op straat werd gegooid door onze huurbaas. 


Wanneer kwam je erachter dat je zwanger was?

Eenmaal in Nederland ben ik druk gaan solliciteren. Het enige wat ik kon vinden was een baan waarvoor ik elke dag twee uur heen en terug in de bus zat. Ik heb het geprobeerd een maand vol te houden, maar het was niet te doen.

Ongeveer anderhalve maand nadat ik in Nederland was werd ik ziek. Of nou ja, heel erg misselijk. Verder had ik nergens last van. Het was mijn mama die opperde of ik niet zwanger kon zijn. Ik schoot meteen in de stress en voor ik het wist had ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Ik was er kapot van. Mijn hele leven stond op zijn kop. Ik schaamde me. Ik wist niet wat ik moest doen. 

Ik was alleen en werkloos. Zo had ik mijn leven zó niet voorgesteld. Ik voelde me een mislukking. Ik was bang. Gelukkig heb ik hele lieve ouders, die mij helemaal vrij lieten in mijn keuze of ik de zwangerschap zou doorzetten of niet, en er hoe dan ook voor mij zouden zijn. Ik ben totaal niet tegen abortus, dat wil ik wel even kwijt. Als een aanstaande mama een kindje niet een veilige, zekere toekomst kan bieden, dan is het 100% haar recht om ervoor te kiezen om de zwangerschap af te breken. 100%. 

Maar ik wist dat ik daar spijt van zou krijgen. Ik heb nooit een prominente kinderwens gehad, maar op de een of andere manier voelde ik mij zo verbonden met dat kleine celletje in mijn buik. Het voelde alsof het altijd al zo had moeten zijn. 


Hoe reageerde de vader?

Dat telefoongesprek heb ik in tranen gevoerd. Ik wist het drie dagen toen ik hem belde. Ik had al besloten dat ik de zwangerschap door wou zetten, maar ik was nog steeds niet aan het idee gewend. Ik was nog steeds bang en vol van schaamte. 

Ik vertelde het hem en zei dat ik het net drie dagen wist, en dat hij ook zijn tijd mocht nemen om aan het idee te wennen. En dat ik dan wel zou horen wat hij wou doen. Of hij een deel wou uitmaken van dit avontuur of niet. Ik zei hem ook dat ik niets van hem verwachtte. 

Een uur later belde hij terug: “of je laat het weghalen, of ik verwijder je uit mijn leven.” 

Ik vertelde dat ik de zwangerschap zou doorzetten. En dit deel vind ik het moeilijkst om te schrijven. Ik moet mezelf er ook echt even… Ik bedoel ik voel het nog steeds. Mijn ademhaling stokt in mijn keel. Mijn borst voelt zwaar. Tranen prikken in mijn ogen. Misschien verwijder ik dit deel zo wel weer.

Hij heeft me de huid vol gescholden. Voor alles en nog wat uitgemaakt. Ik zou zijn leven verpesten, mijn leven, het leven van het kindje. Hij zei dat geen enkel kind ooit zonder vader en moeder zou op moeten groeien, want dat zou zoveel schade aanrichten dat het nooit goed zou komen. Ik zou hem verraden hebben en dom zijn. Ik zou het kind in de steek laten wanneer ik ging werken. Ik zou nooit meer een relatie krijgen. Het kind zou geen normale kans op een goed leven hebben. Mijn eigen wens zou het winnen van wat er echt goed is voor het kind. 

Al die woorden doen me nog steeds pijn. Het gesprek ging verder via Whatsapp, waar hij did alles herhaalde. Ik heb er screenshots van. 


Heb je nog contact met de vader?

Nee. Hij heeft zijn belofte nagekomen en mij overal geblokkeerd. Ik zou niet eens contact op kunnen nemen als ik dat zou willen. Hij weet niet eens wanneer ze geboren is. 

Ik heb hem niet erkend als vader. Als hij zich ooit bedenkt, dat mag hij van mij best in haar leven zijn, geen probleem, maar op haar voorwaarden. Ik zal hem nooit als vader erkennen. Nooit dat wettelijke gezag over haar geven. Zij mag dan bepalen of ze contact wil en hoeveel. Dat is niet aan mij, en ook niet aan hem. Mocht dat ooit gebeuren. 

Ik vind het prima zo. Het was mijn beslissing om de zwangerschap door te zetten, ik heb me niet laten dwingen om abortus te plegen. Ik heb er bewust voor gekozen om alleen moeder te worden. En om heel eerlijk te zijn? Ik vind het heerlijk dat ze alleen van mij is. Ik mag alle beslissingen nemen. Ik mag 100% mijn moederhart volgen. En ik mag haar vernoemen naar een actrice uit Game of Thrones als ik dat wil. Allemaal geen probleem, omdat ik er alleen voor sta! Natuurlijk is het vaak zwaar, maar als hij wel in the picture was geweest denk ik niet dat hij het wezenlijk makkelijker had gemaakt. 

Het enige wat ik vervelend vind aan de situatie is dat ik het ooit aan Maisie zal moeten uitleggen, dat haar vader niets met haar te maken wil hebben. Daar kijk ik enorm tegen op. Ik hoop dat ik het haar duidelijk kan maken dat dit niet haar schuld is. Dat het niet aan haar ligt, maar aan hem. Ik krijg al kippenvel als ik eraan denk…


Hoe vind je het om single mama te zijn?

Die schaamte en angst die ik voelde? Die zijn weg. Ik had niet verwacht dat ik het moederschap zó leuk zou vinden. Op het moment dat ze geboren werd en ze voor het eerst op mijn borst lag vielen alle puzzelstukjes op hun plaats. Dat was zo’n rare gewaarwording. Alsof eindelijk, na al het zoeken, alles was zoals het bedoeld was. 

Ik geniet. Elke dag. En begrijp me niet verkeerd, het is rete zwaar. Ik heb in geen elf maanden een goede nacht slaap gehad. Soms is het me allemaal even te veel. Maar ik heb geen seconde spijt gehad van mijn beslissing. En Maisie is zo’n lief, vrolijk kind. Iedereen hier thuis, opa, oma, ome Juul, mijn tantes en nichtjes en ooms en familievrienden, iedereen is zo dol op haar. Ze groeit met zoveel liefde op! Daar maak ik me geen zorgen over. 

Mijn ouders zijn wel echt MVP in dit verhaal. Zonder hen had ik dit niet kunnen doen. Zij ondersteunen mij zó veel, daar ben ik enorm dankbaar voor. Die onvoorwaardelijke steun en liefde, dat gevoel van een veilig nest, is ook alles wat ik wil voor Maisie. Dit is voor mij hoe familie hoort te zijn. En ik ben zo, zó blij dat Maisie omringd wordt door al deze warmte. 

Zwanger in het buitenland

En dat was het wel! Als je nog meer vragen hebt, kun je me altijd een berichtje sturen op Instagram! Ik vind het super leuk om jullie allemaal te leren kennen via DM 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *