Borstvoeding en tepelhoedjes

tepelhoedjes

Borstvoeding en tepelhoedjes

Maisie is bijna elf maanden en ik vind het zo fijn dat ik al deze tijd borstvoeding heb kunnen geven! Dat ging zeker niet vanzelf en ik deel graag mijn ervaring met tepelhoedjes in deze blog.

Natuurlijk ben ik een groot voorstander van borstvoeding. Het is de beste start die een kindje kan krijgen. Maar het is niet altijd even vanzelfsprekend. Sommige moeders willen het heel graag, maar lukt het niet, en bij andere heeft het geen toegevoegde waarde. Wat dat betreft ben ik 100% team Doe Wat Goed Voelt en Doe Wat Kan. Kunstvoeding is tegenwoordig zo goed dat je kindje heus niks tekort zal komen. 

En als het helemaal niet lukt? Dan snap ik ook zo goed dat je daar ongelooflijk verdrietig over kan zijn. Dat het kan voelen alsof je je kindje in de steek laat, alsof je eigen lichaam jou in de steek laat. Maar dat is niet zo, mama! Je doet het fantastisch! Je hebt alles gegeven wat je kon! En je kindje wordt ook écht groot en gezond van een flesje! 


De eerste voeding

Dat gezegd te hebben, leek het bij ons eerst helemaal goed te gaan. Maisie hapte meteen goed aan en dronk de hele borst leeg. Bij de volgende borst hielp de verpleegkundige mee en legde ze wat uit over hoe ik haar het beste kon sturen. 


Beginnersgeluk

Dat zal wel beginnersgeluk zijn geweest, want eenmaal thuis kreeg ik het gewoon niet meer voor elkaar. Maisie wou heel graag drinken, maar telkens als ze aanhapte deed het zo zeer! En de rechterborst? Die kreeg ik gewoonweg niet in haar mondje. Mijn kraamhulp, een hele lieve jonge vrouw, hielp me nagenoeg elke voeding mee. Ze zag dat ik er paniekerig van werd. En daar reageerde Maisie natuurlijk ook op. 

Uiteindelijk heeft ze mijn moeder op pad gestuurd om tepelhoedjes te halen. Ik zocht ondertussen op internet naar ervaringen met tepelhoedjes en trok bijna lijkbleek weg. Als ik het internet moest geloven, zouden die dingen mijn borstvoedingsavontuur tot een abrupt einde laten komen. 

Ik las het allemaal, van vacuüm getrokken tepels tot vervormde kindermondjes. Het één nog gruwelijker dan het ander.

De kraamhulp, Julia, helpte met het opzetten van het eerste hoedje, en… Maisie hapte aan. In één keer goed. Ik had geen pijn. Ze dronk. De hele borst leeg. 


Tepelhoedjes

Wat een verademing was dat zeg! Ik gebruikte het hoedje op mijn rechterborst, waar Maise slecht aanhapte. Toen mijn linkertepel ook pijn begon te doen besloot ik om ook daar een tepelhoedje te gebruiken. 

En zo heb ik de eerste maanden borstvoeding gegeven. Met tepelhoedjes aan beide borsten. En ik vond het heerlijk. Zonder tepelhoedjes had ik de eerste zes weken borstvoeding nooit gehaald. 

Na een week of zeven, acht, probeerde ik het weer een keer zonder. Aan de linkerborst, die eerder altijd goed ging, maar wel pijnlijk was. En hoewel de sensatie van het aanhappen anders was, ging het goed! Een paar dagen later probeerde ik ook aan de rechterborst zonder tepelhoedje, en voilà! Daar ging het ook goed. 

Ik heb ze sindsdien niet meer nodig gehad. Mijn tepels zijn er niet af gezogen, er is niks mis met Maisie’s mondje, en het aanhappen heeft ze alleen maar beter geleerd, doordat wij beiden helemaal zen waren tijdens voedingen. Ik maakte me niet druk om het aanhappen, waardoor zij zich ook niet druk maakte, en lekker kon drinken. En nu, zoveel maanden later, ligt ze nog steeds elke avond in mijn armen te drinken!

Parttime Borstvoeding

Ja, want Maisie krijgt alleen in de avond en de nacht (als ze komt) nog borstvoeding. Overdag geef ik haar de fles. Met kunstvoeding. Ondanks dat ze dus goed aan de borst drinkt. En daar heb ik mij geen seconde schuldig over gevoeld. 

De eerste drie maanden van Maisie’s leventje kreeg ze één maal per dag een flesje afgekolfde borstvoeding. Op de eerste voeding van Hero had ze een nare reactie. Alles uitgespuugd en helemaal out of it. Arm kind! Ik ben destijds overgestapt op de Prosyneo HA voeding van Nutrilon, en deze pakte ze heel goed. Maar op het moment dat ze drie maanden oud was, wou ze het opeens niet meer. Van de een op de andere dag besloot dat kleine draakje dat flesjes stom waren. 

Flesweigeraar

Drie maanden lang heeft Maisie uiteindelijk fervent de fles geweigerd. Zo erg zelfs dat de osteopaat het ook opgaf en meldde dat ze een flesweigeraar was. Niets aan te doen. Gewoon blijven aanbieden, eens in de zoveel tijd

Ondertussen was ik wel elke dag aan het kolven, want wat als vandaag nou dé dag is dat ze wél het flesje pakt?! Als ik dan niks op voorraad zou hebben, zou ze de fles zeker en vast weer gaan weigeren. De osteopaat had mij aangeraden om na elke voeding de borst helemaal leeg te kolven, om zo een voorraadje op te kunnen bouwen. Dus daar zat ik dan, ná elke voeding, aan de melkmachine. Mijn hele leven was voeden, kolven, naar de wc, voeden, kolven, slapen, voeden, kolven, naar de wc… Je begrijpt het wel. 


Háát aan kolven

Ik kreeg er zo’n hekel aan. Ik heb meerdere malen dat kolfapparaat wel tegen de muur willen gooien. Want er komt ook nog eens niks uit zo’n borst, na een voeding. Dus na de zoveelste keer amper vijf druppeltjes gehad te hebben na tien minuten kolven (ik overdrijf misschien een beetje), ben ik gestopt. Dan maar geen fles. 

En toen pakte ze de fles. Alsof ze het doorhad en mij even wilde pesten. Inmiddels had ik geen gekolfde melk meer, en besloot ik om twee van haar toen vijf flesjes te vervangen door kunstvoeding. Zodat opa en oma haar ook een keertje een flesje kunnen geven, en ik niet de hele dag aan de melkmachine hoef te liggen. 


Geborgenheid

En ze doet het goed. Nu (tien maanden) krijgt ze nog steeds twee flesjes van 180-210ml kunstvoeding. Inmiddels zijn we weer overgestapt van de Nutrilon Prosyneo 2 naar de Nutrilon Opvolgmelk 3, omdat de Prosyneo niet meer leverbaar was door de Corona crisis. Dit is in principe alle melk die ze nodig heeft om goed te groeien. 

Elke avond biedt ik haar voor het slapen gaan ook nog de borst aan. Dit is nog echt ons momentje. Eventjes geborgen bij mama de dag verwerken, om zo lekker in een diepe-oxytocine-slaap te vallen. Ik ‘voel’ ook dat dit niet zozeer meer om drinken gaat, maar meer om de geborgenheid. Ook wanneer ze ‘s nachts rond een uurtje of twaalf wakker wordt (elke avond mensen! Dat is een blog voor een andere keer), biedt ik haar eventjes de borst aan. Na vijf minuutjes slaapt ze dan weer lekker diep en kan ik haar zonder problemen terug leggen in bed. 

Ik weet niet voor hoelang we dit nog kunnen blijven doen. Dit fijne momentje voor ons tweetjes. Ik voel in ieder geval nog niet de behoefte om te stoppen, want ik geniet er elke avond weer intens van! En ook wanneer ze slechte avonden en nachten heeft door doorkomende tandjes of sprongetjes, weet ik dat ze na eventjes aan de borst gelegen te hebben weer lekker in een diepe slaap kan vallen. 

Dus wat mij betreft mag het nog heel lang doorgaan. 

Zolang ze me maar niet bijt.

Want dat heeft ze nu twee keer gedaan. En dat doet pijn. Ik weet niet waarom ze het deed. Ze heeft het daarna ook niet weer gedaan, maar ik schrok er zo van dat ik d’r bijna van het bed afgooide en het deed zo’n pijn dat ik er vrij zeker van was dat dit het einde was van het avontuur. De eerste voeding daarna was ik gewoon bang. Maar het is bij die ene twee keer gebleven. 

Gelukkig!

Borstvoeding & Tepelhoedjes

Wil je graag meer van mij en mijn lieve kleine meisje zien? Volg ons dan op Instagram!

Ook kun je natuurlijk nog veel meer van ons lezen op onze blog!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *