Van Droombevalling naar Helse pijn: Deel 3

Bevalling complicaties

“En ik moet je waarschuwen. Niet om je bang te maken, maar ik moet het gezegd hebben: er is natuurlijk een kans dat je blaas het niet meer gaat doen en we moeten gaan kijken naar een permanente katheter.” 

Ik slikte de tranen weg. Werd mijn angst dan toch werkelijkheid?!

Gemengde gevoelens

Ik kwam die dag thuis met gemengde gevoelens. Aan de ene kant was ik blij dat ik eindelijk terecht kon bij specialisten en ze mij erg op mijn gemak hebben gesteld. Maar aan de andere kant baalde ik zo van die katheter. 

Nadenken over de toekomst deed ik bijna niet. Telkens wanneer iemand er over wou praten stopte ik ze. Worrying means you’ll only suffer twice. 

Ik heb verder een hele fijne kraamperiode gehad. De eerste twee weken hield ik het bezoek af zodat ik kon wennen aan de nieuwe situatie, en lekker kon genieten van mijn baby. Want wat was (en is) ze zoet. En mooi, en lief en fantastisch. 

Ik was meteen zo verliefd. Ik heb uren wakker gelegen ‘s nachts om naar haar ademhaling te luisteren. Zolang het met haar goed ging, was alles oké. En dat ging het. Ze groeide als kool. Dronk goed, sliep goed, en was heel alert wanneer ze wakker was. Ze was de perfecte baby.

Parfum op mijn been

Langzaamaan kwam het kraambezoek op gang. Natuurlijk zijn alle belangrijke personen wel eerder geweest. Mijn oma, oom en tante van mijn vaders kant zijn de dag na haar geboorte geweest. En mijn tante van mijn moeders kant is de week nadat de kraamverzorgster weg was gekomen om te helpen. Maar na die week stroomde het bezoek steeds meer binnen. 

En juist op dat moment gebeurde het voorspelbare: de opvangzak begon te stinken. Niet heel smakelijk, I know, maar het is een belangrijk deel van het verhaal. Vanuit het ziekenhuis had ik een pakket mee gekregen met opvangzakken. Hier zou ik een maand mee kunnen doen. De nachtzak kon ik elke nacht om doen en ‘s ochtends doorspoelen zodat de geur er niet in bleef hangen. De beenzak moest ik na maximaal zeven dagen vervangen. 

Na twee weken moest ik al een nieuw pakket bestellen. Nog geen vijf minuten nadat ik zo’n beenzak vervangen had, stonk mijn broekspijp al naar urine. 

Ik voelde me zo vies. Ik rook constant naar plas en niets hielp. Er zat een bacterie in mijn blaas die de stank veroorzaakte, maar omdat ik geen koorts had en borstvoeding gaf, mocht ik geen antibioticakuur. 

Dus stonk ik. Constant. Elke keer als de bel ging en er kraambezoek op de stoep stond zakte ik helemaal ineen. Ik wou Maisie zo graag aan iedereen laten zien, maar ik schaamde me zo voor die vieze pis geur die aan mij hing. 

Ik wisselde twee keer per dag van broek. Ik spoot parfum en deo op mijn been. Maar het was allemaal tevergeefs. 

Tranen van vreugde

De maand kroop voorbij, maar eind januari mocht ik eindelijk weer terug naar de afdeling urologie om de katheter te laten verwijderen. Net als de vorige keer ging ik op mijn fietsje heen en kwam ik even later terug met heerlijke bewegingsvrijheid. 

Weer dronk ik normaal en begon ik na enige tijd wat aandrang te voelen. Ik sprak mezelf toe en zei dat ik er niet teveel van moest verwachten. Dat het oké was als ik niet zou kunnen. 

Ik was kapot van de zenuwen.

Na een uurtje nam ik diep adem en kondigde ik aan naar de wc te gaan. Mijn moeder kneep me nog even in de schouder. “Gewoon proberen,” zei ze, “het komt allemaal goed.” 

En toen zat ik daar. Te bibberen op de wc. Voeten aan de vloer. Rechtop zitten. Niet persen. 

Ik voelde de aandrang. Maar meteen daarna voelde ik ook de blokkade die ik de vorige keren ook had gevoeld. Vijf minuten lang probeerde ik voorzichtig langs die blokkade te drukken. 

En toen lukte het.

Het voelde zo bizar. Het deed een beetje pijn, maar dat verbleekte in het niets bij de enorme opluchting die ik voelde. “En?!” Riep mijn moeder vanuit de kamer. Ze was Maisie aan het verschonen.

“Ja!” Riep ik, maar er kwam amper geluid uit mijn keel. Ik was in tranen uitgebarsten. “Ik ben aan het plassen!” Blèrde ik. 

Huilend leegde ik mijn blaas. Als ik erop terugkijk moet dat wel een heel raar gezicht zijn geweest, maar ik was zó blij. Eenmaal klaar viel ik mijn moeder in de armen. Zij was inmiddels ook helemaal nat van de tranen. Met Maisie tussen ons in sprongen we de kamer door. Tranen van vreugde. Wat was ik opgelucht. 

Eind goed al goed

Het is dus allemaal goedgekomen. Ik hoefde niet meer langs voor controle bij de urologie en ik heb er zelfs geen blaasontsteking aan overgehouden. Eigenlijk heb ik er niet heel veel meer aan gedacht. Tot het schrijven van deze blogs.

Vooral tijdens het schrijven van het tweede deel betrapte ik mezelf erop dat ik meer op het toetsenbord aan het rammen was, dan aan het typen. Ik trilde. Ik voelde me opgelaten. Ik was woedend. 

Ik was boos op het ziekenhuis en op de verpleegster die mij naar huis heeft laten gaan zonder dat ik goed geplast had. Boos dat die verpleegster, ook al lag ik na twaalf uur weer in het ziekenhuis met vier liter urine in mijn blaas, steevast ontkende dat er iets mis was gegaan. Boos dat er niet meteen iemand van de urologie bij was gehaald om die stomme plaszakken goed om te doen. 

Ik was boos op mezelf omdat ik zo lang met de pijn ben blijven zitten. Omdat ik dacht dat het erbij hoorde en het niet beter wist. Boos op de situatie en boos dat ik het allemaal alleen moest doen. 

Die boosheid heb ik er nooit eerder laten zijn. Het was altijd meteen door. Door voor Maisie. Zodat ik me honderd procent kon focussen op haar. 

Sociale Media 

En toen deelde ik mijn verhaal op Instagram. Ik deelde mijn boosheid en mijn verdriet. En ik kreeg zoveel lieve reacties. Van vrouwen die hetzelfde hebben meegemaakt of hun eigen verhaal deelden. Berichtjes van steun en begrip. En voor het eerst in best wel een lange tijd, voelde ik mij niet meer zo alleen in het moederschap.

Want ook al heb ik hele lieve mensen om me heen die mij in heel veel ontlasten, is de steun van mede-jonge-moeders en lotgenootjes toch anders. 

En begrijp me niet verkeerd. Ik geniet zo enorm van het mama-zijn. Maar er zijn ook mindere dagen, en dan ben ik heel dankbaar voor jullie allemaal! 

Dus bedankt voor al jullie lieve reacties. Ze betekenen meer dan jullie weten <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Volg me op Instagram!