Single Mama: hoe ik leerde te genieten

Single mama: hoe ik leerde genieten

Single Mama: hoe ik leerde te genieten

Met duizend gedachten staar ik naar dit lege Word document. Er is zoveel te vertellen, maar de woorden kan ik niet vinden. Waar begin ik überhaupt? 

Bij het einde? Misschien maakt dat het makkelijker. Hallo, ik ben een single mama, en mijn dochter heeft geen vader. 

Oké. Een paar stapjes terug. Natuurlijk heeft ze een vader, it takes two to tango, maar hij weet niet wanneer ze geboren is. Dat ze geboren is. Hoe ze heet. Hoeveel ze lacht en hoe sterk ze nu al is. Hij heeft geen idee. En ik heb geen medelijden. 


Het begin

Ik voelde me al een tijdje niet lekker. Gewoon een “meh” gevoel en ik zocht er niks achter. Of tenminste, dat vertelde ik mezelf. 

Na een half jaar een huis gedeeld te hebben met mijn beste vriend woonde ik voor een tijdje weer thuis bij mijn ouders. Ik had ontslag genomen bij mijn oude baan en was op zoek naar iets nieuws.

Mijn beste vriend sprak ik nog vaak online. Ik vertelde hem niet dat ik me niet lekker voelde. Nu ik erop terugkijk denk ik dat ik het gevoel negeerde omdat ik ergens wel een vermoeden had wat er aan de hand was. 

Op een zaterdag werd ik ziek. Twee dagen lang heb ik overgegeven en hield ik niks binnen. Verder voelde ik me prima. Geen koorts, geen griepverschijnselen. “Wanneer ben je voor het laatst ongesteld geweest?” Vroeg mijn moeder. Moederinstinct. “Misschien moet je een zwangerschapstest doen.”  

Single mama: hoe ik leerde genieten

En daar was het. Zwanger.

De vloer zakte onder mijn voeten weg. Mijn adem stokte en een duizend gedachten vlogen tegelijkertijd door mijn hoofd. Zwanger. Het zou toch niet zo kunnen zijn?

Maar het was wel zo. Huilend viel ik mijn moeder in de armen. “Ik weet niet wat ik moet doen!” 

Ik praatte erover met mijn ouders. Zij zouden er voor mij zijn. Mijn moeder bood aan om op te passen. Bij noodzaak elke werkdag. Haar grootste wens is altijd al een kleinkind geweest.

Mijn vader zou mij financieel ondersteunen totdat ik weer op eigen benen kon staan. No strings attached. Ook zou ik bij hem thuis mogen blijven. Doordeweeks woonde hij in een andere stad, dichterbij zijn werk. Dus zou ik het rijk alleen hebben. 

En ik was opgelucht en bang. Niet bang voor hoe de toekomst zou lopen. Nee, bang dat er iets mis zou gaan tijdens de zwangerschap. En toen wist ik het: dit kindje mocht bij mij komen. Ik zou ervan houden en ervoor zorgen. Voor altijd. 

“Je laat het weghalen, of ik verwijder je uit mijn leven”

Ik nam twee dagen om het nieuws te verwerken. 

En toen belde ik de vader. “Ik ben zwanger,” zei ik. Hij bleef rustig en vroeg om wat tijd. “Neem alle tijd die je nodig hebt. Ik weet het al twee dagen, neem gerust dezelfde tijd. Het is een harde klap, ik weet het.” 

Nog geen tien minuten later belde hij terug. “Je laat het weghalen en ik zal er voor je zijn,” zei hij, “of ik verwijder je uit mijn leven en hoef er nooit iets mee te maken te hebben.” 

“Neem alsjeblieft wat tijd,” probeerde ik nog.

“Door jou groeit dat kind op zonder vader!” Kreeg ik teruggeslingerd. “Je verpest zo’n leven! Je verpest mijn leven! Geen enkel kind zou moeten opgroeien zonder vader.” 


Het midden

Mijn vader en moeder gingen allebei mee naar mijn eerste echo. Ik dacht acht weken zwanger te zijn. Toen het echoapparaat mijn buik raakte keek de verloskundige verrast op. “Nou,” zei ze, “je bent al wel wat verder dan acht weken!” Ze lachte en wees naar het beeldscherm.

En daar was ze. Zo duidelijk. Een hoofdje. Voetjes. Handjes. Alles erop en eraan. 

Ik was al zestien weken zwanger. En de verloskundige wist vrij zeker dat het een meisje zou worden. Over vier weken mocht ik terugkomen.

Een week nadat ik wist dat ik zwanger was vloog ik met mijn ouders en mijn tante naar Kreta. Geen cocktails en wijntjes, deze zomervakantie, maar dat vond ik totaal niet erg. Het was fijn om even weg te zijn. Om alles te kunnen verwerken op de mooie stranden van Griekenland. En langzaamaan vloeide de angst weg met de golven, en voelde ik een warme blijdschap in mij groeien. 

We deden mee aan een kookworkshop op een olijfgaard. Tegen de tijd dat we het eerste hapje mochten proeven toverde onze gastvrouw een fles Raki tevoorschijn. Ze reikte mij een shotglas aan en ik schudde mijn hoofd. “Come on!” Zei ze. “It’s your holiday!” 

“I’m pregnant,” fluisterde ik, “I can’t drink..” 

Haar ogen lichten op en ze riep het hele gezelschap bij elkaar. Ze schonk water in mijn shotglas en knipoogde. “Today we celebrate new life!” 

En iedereen proostte op mij. Op mijn zwangerschap. Op het leven dat in mij groeide. Iedereen feliciteerde mij. Vroeg of ik al namen had. Of ik wist wat het zou worden. 

Dat was Het Moment: het moment dat ik voor het eerst mijn zwangerschap vierde, dat ik gelukkig was om zwanger te zijn! Dat ik door had dat mijn zwangerschap niet iets was waar ik mij voor hoefde te schamen door hoe het tot stand is gekomen, maar dat ik er van mag genieten

En al deze mensen, deze Franse, Griekse, Engelse, Letse en Spaanse mensen, ze proosten op mij. Op mijn moeder die intens gelukkig was om oma te worden. Op mijn gezinnetje. 


Het einde

Met precies 41 weken beviel ik in het ziekenhuis van een prachtig en gezond meisje. Mijn ouders waren erbij. Mijn broertje ook. Allemaal in dat piepkleine kamertje op het moment dat ze geboren werd. 

Niet helemaal de bedoeling, maar dat is een verhaal voor een andere keer. 

Haar vader heb ik nooit meer gesproken. Ik kan geeneens contact opnemen. Hij heeft zijn belofte gehouden en mij overal geblokkeerd. 

Maar ik vind het prima zo. Er wordt zoveel van mijn meisje gehouden. En het zal ontzettend moeilijk worden om haar uit te leggen waarom zij geen vader heeft en haar vriendjes wel. Maar daar komen we samen wel uit. Wij tweetjes. Voor altijd. 


You go, single mama!

Ik vind het eng om mijn verhaal te delen. Maar ik wil het wel graag. Ik vind het belangrijk om erover te schrijven, om het allemaal voor mezelf te relativeren, om te leren hoe ik dit straks het beste aan mijn meisje kan vertellen. 

Maar ik wil het ook delen omdat het oké is. Ook al was het ongepland. Het is oké om van je zwangerschap te genieten. Om nieuw leven te vieren. Om zo overspoeld te zijn door liefde voor je kleintje dat je het het liefste van de daken schreeuwt. Yes girl! Do it! Geniet! Deel tweeduizend babyfoto’s! I’m here for it!

Single Mama Call to Action

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Volg me op Instagram!